03 اسفند 1397

تیم تعیین محتوای اصفهان تور

زیلو فرشی است که تار و پود آن از نخ پنبه می‌باشد که  در اندازه‌های ۴×۳ و ۳×۲ بافته می‌شود. این فرش بیشتر در مناطق حاشیه کوید دیده می‌شود. روی تار و پود این فرش، بخشی از اعتقادات مذهبی، تاریخ، معماری، طبیعت و گویش مردم نقش بسته است.

معمولا زیلو به سفارش قبلی بازرگانان و اشخاص بافته می‌شده و در گذشته یکی از اقلام مهم تجارت استان بوده است.

برخی از مورخان اعتقاد دارند که سابقه زیلوبافی در شهر میبد را به قرن هشتم هـ . ق و دوره مظفریان برمی‌گردد.در قرن دوازدهم هـ .ق قدیمی‌ترین و نفیس‌ترین زیلوها وجود دارند که بر روی آن بیست و چهار سجاده طراحی شده است که در حاشیه آن نام واقف و تاریخ آن(1188 هـ . ق) نقش بسته است. از دیگر زیلوهای تاریخی میبد می‌توان، زیلوی آویخته مسجد امیرچقماق (مربوط به سال 1279 هـ . ق) و زیلوهای کهنه مسجد رکن آباد میبد را نام برد. 

 

از نظر کاربری زیلو به سه بخش تقسیم می‌شود که اغلب تفاوت ظاهری آن‌ها در رنگ‌ها می‌باشد. زیلوهایی که با رنگ سفید و آبی بافته می‌شوند فقط در مساجد و امامزاده‌ها استفاده می‌شوند. زیلوهایی که به رنگ آبی و قرمز بافته می‌شوتد تامرغوب بوده و قیمت کمتری نیز دارد و به آن‌ها جوهری می‌گویند. و دسته آخر که بسیار مرغوب بوده، زیلو تفتال می‌باشد که در رنگ سبز و نارنجی است.

نقش‌های زیلو در میبد به سه نوع  پنج‌تایی (مجی)، هفت‌تایی و سیزده‌تایی تقسیم می‌شوند:

پنج‌تایی شامل: چشم بلبلی، پُرگ و مهرگ.

هفت‌تایی شامل: بافتوگ، پرت توره (رد شغال)، زلف، مفرش حلقه، زنجیر وگ، تالوگ، رکن‌الدینی، چارکلگ، سروگ خزن قفلی، چشم بلبلی.

سیزده‌تایی شامل: گره، بندرومی، کلی، گچ کند، تالوگ، سرو، سینه ریز، کمری و پرت گرگ (رد گرگ).

امروزه بیشتر تولید زیلو برای مصارف کفپوش مساجد و تکایا استفاده می‌شود. نقش‌های زیلو به نام‌های پرت توره، زلفک، رکنه دونی ( رکن الدین )، هشت پر کوچک و هشت پر بزرگ، بند رومی و کلید معروف می‌باشند.

زیلو
زیلو
زیلو
زیلو
زیلو
زیلو