لیست تورها مکان های گردشگری فستیوال آثار یونسکو فعالان گردشگری خرید بلیط هواپیما مقالات آب و هوا
ایران - همدان - کبودرآهنگ

قلعه باشقورتاران

06 اردیبهشت 1398

تیم تعیین محتوای اصفهان تور

این قلعه در فاصله 1/5 کیلومتری ضلع جنوبی روستای باشقورتاران در بخش شیرین سو از توابع کبودرآهنگ در بالای کوهی قلعه‌ای واقع‌شده بنام قلعه باشقورتاران مربوط به دوره میانی اسلامی که جزو مهم‌ترین استقرارهای فرهنگی منطقه به شمار آمده است. باستان‌شناسان معتقدند که این قلعه مکان ارتباطی فرهنگی بخش‌های دشت همدان و زنجان بوده است.

 برای رسیدن به قلعه باشقورتاران باید مسیر مالروی بخش‌هایی با شیب تندی کنید. از بالای این قلعه گسترده وسیعی از دره‌ها، دشت‌ها و ارتفاعات منطقه را در زیر پای خود می‌بینید.

قلعه دارای حصارهای دفاعی و مستحکمی چون قلعه‌های نظامی و دفاعی می‌باشد که متناسب با بستر صخره‌ای آن شکل و فرم یافته و دیوار آن به‌صورت دیواره سنگی قطور و برجک‌های دیده‌بانی از مصالح سنگ لاشه و ملاط ساروج ساخته‌شده که بیشتر قسمت‌ها هنوز باقی‌مانده‌اند و در برخی بخش‌ها به‌مرورزمان ریزش کرده‌اند.

قطر دیواره‌های حصار قلعه دو متر و ارتفاع بر جامانده آن حدود چهار متر می‌باشد که در کاوش‌های سال 1391 تعداد شش فضای مسکونی یافت شده است. فضایی نیمه تخم‌مرغی شکل در قسمت شرقی قلعه می‌باشد که محلی برای ذخیره آب بوده و از سه جهت به دیواره‌های سنگی حصار قلعه ختم می‌شود، این سازه سنگی با پلان نیمه بیضوی و سقف گنبدی شکل از ملاط نازک ساروجی در بخش درونی و بیرونی پوشش یافته است.

این قلعه باستانی شامل سه فضای مستطیلی با دیواره‌های سنگی و درگاه‌های مرتبط به هم می‌باشد که از طرف جنوب و شمال با حصارسنگی محصورشده و در طول زمان تغییراتی در ساختار و نوع کاربری‌های موجود ایجاد کرده است.

قلعه دارای یک صحن مرکزی با راه‌پله‌ای سنگی می‌باشد که در دو جهت شرقی و شمالی ساخته‌شده‌اند.

آخرین فضای کشف‌شده با مصالح عمده آجری و پی‌سنگی از سایر بخش‌های کاوش شده جداشده و دارای نیم‌ستون‌های تزئینی آجری با پوشش گچی در گوشه‌های بنا می‌باشد.

قلعه باشقورتاران به‌مانند قلعه‌های دفاعی دوره اسماعیلیه مانند قلعه‌های استوناوند، لمبسر و الموت است که احتمالاً پایه اول آن در دوره ساسانی ساخته‌شده و بعدها در دوره میانی اسلامی مورداستفاده مجدد قرارگرفته است. سفال‌های موجود در محل بیشتر مربوط به دوره سلجوقی تا ایلخانی است که نشانه استقرارهای مستمر در این زمان بوده است.

شماره ثبت این اثر 30019 به تاریخ 18 بهمن 1389 می‌باشد.